Fotograf.

Fotograf.

Tomek skończył tego dnia 12lat. Mieszkał w dość biednej rodzinie, więc i prezenty nie mogły być zbyt imponujące. Tomek zawsze chciał być fotografem. Często wychodził na dwór ze swoim aparatem zabawką z plastiku i udawał fotografa. Robił zdjęcia wszystkiemu, na co ludzie nie zwracali uwagi, a dla niego było piękne. Tak jak złamana drabinka z bladą żółtą farbą, która w niektórych miejscach zardzewiała. Była tam też ławka, gdzie tutejsi blokersi popijali tanie alkohole i rozbijali puste butelki na ziemi. Robił też zdjęcia ptaków, które siadały obok petów, których pełno było wokół tej ławki. Dla większości były to smutne obrazu, ale dla Tomka, było w tym coś, co tylko głowa dziecka mogła tak ubarwić, że stało się to dla niego piękne. Nasz dzieciak kochał również samoloty. Miał parę modeli w domu, które skleił dawno temu. Wszystko było własnoręcznej roboty, gdyż koszt takiego samolotu przewyższał budżet młodzieńca. Tego września, dostał Tomek swój prawdziwy, stary aparat wraz z plastikowym samolotem do sklejenia. Tylko on wiedział, co to za samolot, który rodzice znaleźli niechcący w sklepie z zabawkami w koszyku ‘wszystko po 5zł’. Jemu nie było wiele potrzebne. Dość długo zajęło mu sklejanie owego samolotu, czego nie można było po nim zobaczyć. Radość jaką czerpał z tego była tak wielka, że do północy przesiedział przy małej lampce przy swoim modelu. Tuż przed pójściem spać położył swoje prezenty na małej szafce obok łóżka i poszedł spać.

Następnego dnia, po wieczornych trudach ze sklejaniem, mógł wyjść na dwór i zrobić po raz pierwszy prawdziwe zdjęcia. Robił zdjęcia wszystkiemu, od czego jego małe serce w jakiś sposób zmieniło rytm bicia. Kolegom grającymi w piłkę z którymi nigdy się nie bawił choć byli w jego klasie. Przechodniom, których miny mogłyby nie jednego przestraszyć. Biedakowi obok kościoła z kartką na której piszę Nie zabijaj. To była Tomka pasja z którą się urodził i którą żył całymi dniami. Nie wstydził się tego co robi, ani nie bał się robić zdjęć ludziom, którzy na co dzień prędzej zajmują się kradzieżą aparatów niż stawaniu w ich fleszu. Pomiędzy kolejnymi błyśnięciami, bawił się Tomek swoim samolotem, unosząc wysoko nad głową rękę ze swoją maszyną. Tego dnia postanowił młodzieniec zrobić zdjęcie muru, na którym grafficiarze popisali się wulgaryzmami. Na samym środku tego muru widniał jednak czerwony napis PK z ciekawym tłem. Tomek chciał tego dnia zrobić zdjęcie tej ścianie. Nie był jedynym, któremu spodobała się osiedlowa ściana. Znalazł tam nasz bohater ludzi, którzy wyprawiali małpie sztuczki w mniemaniu Tomka. Czegóż można się spodziewać po młodym chłopaku…Znalazł on tutejszych traceurs, którzy chcieli podnieść swoje umiejętności na murku i barierkach do niego przylegających. Owi traceurs byli idealnym celem do robienia zdjęć dla Tomka, którego źrenice powiększyły się na samą myśl o zdjęciach, które zaraz będzie mógł zrobić. Usiadł na trawie dość blisko, położył swój samolot obok siebie i pstrykał kolejne zdjęcia. Szybko kręcił pokrętłem na górze aparatu, by go nakręcić i móc zrobić kolejną fotkę, gdy jego modele postanowili zmienić miejsce treningu. Przejęty Tomek, postanowił pobiec za za nimi, zapomniawszy o swoim drugim prezencie. Był tam ktoś jeszcze, który śledził naszych bohaterów. Schylił się po zabawkę i wziął ją za sobą, oraz poszedł dalej za nimi z kapturem na głowie. Na bluzie było widać napis po angielsku, który znaczył ekstremalne sztuki a w ręku cyfrowy aparat, o którym Tomek mógłby tylko marzyć.

Traceurs zatrzymali sie na budynku, do którego był dobudowany już nadszarpnięty balkon. Fotograf-amator, mógł teraz zrobić zdjęcia nagich cegieł, które było widać w balkonie, ale i swoim małpką, które dalej trenowały nie zważając na wysokość. Pomimo zaproszeń, by podszedł bliżej, odmówił, gdyż był wstydliwym chłopakiem. Wystarczyło mu to co ma, a i tak dostał więcej, gdyż jego figury się uśmiechały i popisywały, by mógł zrobić jeszcze lepsze zdjęcia.

Nic niestety nie trwa wiecznie. Po tych dwóch treningach w miejscu, traceurzy postanowili pobiec przez miasto. Powiadomiwszy młodego artystę, zaczęli biec, a za nimi Tomek, który nie chciał ich opuścić. Bieg za nimi jak najszybciej tylko mógł, choć i tak nie miał szans ze starszymi od siebie chłopakami. Wdrapując się na wysoką ścianę z łatwością zostawili swojego małego fotografa za sobą.

W tym momencie pojawił się człowiek z czarną bluzą, który zdawał się śledzić młodego.

Anonim : Hej. Fajny masz aparat i widziałem, że ciekawe zdjęcia nim robisz. Też zajmuje się fotografią…No, ale ja w innej sprawie. Zapomniałeś o czymś. Masz tutaj swój samolot.

Tomek : Dzięki! Kto Ty? Nie widziałem Cię tu nigdy!

Anonim : Robie zdjęcia tym facetom co Ty. To byli traceurs, łapię to co dusza widzi a oko nie potrafi. Mów mi Erkh*. Dobry z Ciebie chłopak. Masz wyobraźnię, a takich nam teraz brakuje. Sądzę, że jeszcze kiedyś sobie usłyszymy.

Tomek : Erkh..dziwne imię, kied…

I odwrócił się do chłopaka plecami, negując jego krzyki by wrócił. Szedł w kierunku swoich kolegów, którzy wybiegli. Tomek podniecony słowami starszego kolegi oraz fotografa w jednym, postanowił nie kończyć swojej przygody na dzisiaj. Zrobił tylko ostatnie zdjęcie odwróconego Erkh’a. Na jego aparacie można było zobaczyć 0, co oznaczało, że film się skończył. On dalej biegł dalej przez miasto ze swoim czarnym samolotem i aparatem, wierząc, że kiedyś znowu zobaczy małpki, które dostały skrzydła. Zrozumiał, że ktoś go docenił. Że nie skończy jak tutejsi blokersi przy ławce…

Dzień później w domu, w swoim pokoju trzymał Tomek kopertę z wywołanymi zdjęciami. Był bardzo podekscytowany tym co znajduję się w środku. Przeglądał kolejne zdjęcia i zakręcały mu się kolejne łzy szczęścia w oku. Jego oczy rozszerzyły, a łzy wyschły gdy doszedł do ostatniego zdjęcia na którym powinna się znaleźć sylwetka Erkh’a, a zastał drogę na której nikogo nie było. Było natomiast graffiti w czerwono białych kolorach na asfalcie…ExtremeArts

Erkh – znany polski fotograf z grupy ExtremeArts. Zajmuje się fotografowaniem traceurs, a jego twórczość można znaleźć na jego stronie www.erkh.com.