Część mnie – dopasowanie fabuły do filmu.

Wiele osób zachwyca się właśnie tą fabułą. Bardzo im podoba się wątek emocjonalny. Mówią, że wywołuje to u nich uczucia, które czuje samobojca. Żałują również, że nie można tego przełożyć na film. Czyżby? W tym krótkiej notce chcę napisać jak można przełożyć ten utwór na możliwą do wykorzystania fabułe.

Co nam potrzebnę? Przede wszystkim dziewczyna i chłopak, który potrafi grać. Rola nie jest prosta, ale nic nie jest niemożliwe. Zresztą, cebula czyni cuda. Pierwsze problemy pojawiają się, gdy bohater musi wejść na dach budynku i z niego skoczyć. Jak to rozwiązać? Można pokazać ujęcia z dwóch różnych miejsc. Jedno jak ktoś stoi na wysokim budynku, a następnie, gdy dochodzi do skoku, można dać zdjęcię z dachu od tyłu bohatera, lecz z innego już dachu ( naturalnie o wiele niższego ). Do samego skoku też nie musi dojść. Można również pokazać samo zdjęcię na nim, a następnie zdjęcia, które mu przelatują przed oczami – te z dziewczyną, a następnie jak już leży na dole.
Kolejny problem to wielość sobowturów. To można pokazać w dwojaki sposób : pierwsza wersja wygląda tak, że sylwetki tak samo ubranych traceurs pokazane będą tylko od tyłu. Druga możliwość, to wzięcie słowa ‘tacy sami’ jako przenośnię. Nas traceurs wiele łączy i właśnie o to głownie chodziło. Oni są tacy sami, bo wiedzą co on czuł w tej chwili. Kochał ten sam sport. Z tej metafory można zrobić zwykłe ujęcie, choćby tylko tak samo ubranych traceurs?
Reszta, jeden po drugim wskakiwała w jego ciało – to chyba najtrudniejszy moment do ujęcia. Tutaj można nie ujmować w kadrze ciała leżącego traceura, lecz kamera może być zwrócona na ‘tego w jasnych kolorach’. Przed nim mogą wykonywać różnę wariację traceurs, po których będą robić rolla, co sprawi, że nie będzie ich widać w kadrze kamery.
Wszystko jest możliwe. Taki już jest ten świat. Ogranicza nas nasz umysł. Tylko to nam przeszkadza w byciu kim chcemy. Nasz ograniczenie umysłowe…ograniczenie spojrzenia na świat. Jeden widzi obrzydliwego pająka, drugi piękną śmierć. Co Ty widzisz?